کاربرد داستان‌های شاهنامه در آموزش تحلیل مسائل اجتماعی؛ مطالعه موردی داستان رستم و سهراب.......
کد مقاله : 1194-NCSSE7-FULL (R3)
نویسندگان
علی عزیزیان *1، بهار محمودآبادی2
1استادیار تاریخ ، گروه آموزش تاریخ ، دانشگاه فرهنگیان لرستان
2دانشجوی کارشناسی آموزش تاریخ، دانشگاه فرهنگیان لرستان
چکیده مقاله
آموزش علوم اجتماعی فراتر از انتقال داده‌ها، بر پرورش توانایی شناخت، تحلیل و ارزیابی مسائل جمعی و فردی استوار است. در همین راستا، متون ادبی و روایی بستر مناسبی برای پیوند مفاهیم جامعه‌شناختی با موقعیت‌های ملموس فراهم می‌سازند. این پژوهش با رویکردی توصیفی‌ـ‌تحلیلی و با هدف تبیین ظرفیت‌های آموزشی شاهنامه فردوسی، داستان «رستم و سهراب» را نه‌صرفاً به‌عنوان روایتی حماسی، بلکه به‌مثابه یک موقعیت اجتماعی‌ـ‌تاریخیِ مسئله‌محور مورد واکاوی قرار داده است. در این مطالعه، مؤلفه‌های کلیدی علوم اجتماعی نظیر ساختار ارتباطات، تعارضات بین‌نسلی، مکانیسم‌های اعمال قدرت، موانع شناخت و اطلاعات، و پیامدهای انباشته‌ی تصمیم‌های فردی در بافت این تراژدی بررسی شده‌اند. روایت فردوسی از مواجهه ناآگاهانه پدر و فرزند، آینه‌ای تمام‌نما از چالش‌های ساختاری، بحران‌های ارتباطی و خطاهای شناختی در جوامع انسانی است که قابلیت بالایی برای ایجاد فضای گفت‌وگوی انتقادی در کلاس درس دارد. یافته‌ها نشان می‌دهند که به‌کارگیری هدفمند داستان رستم و سهراب، دانش‌آموزان را به شناسایی ریشه‌های تعارض، تحلیل چندبعدی دیدگاه‌ها و ارزیابی پیامدهای تصمیمات کلان و خرد ترغیب می‌کند. بر این اساس، بهره‌گیری از شاهنامه در قالب رویکردی میان‌رشته‌ای، راهکاری کارآمد برای عمق‌بخشی به یادگیری و تقویت مهارت تحلیل مسائل اجتماعی در نظام آموزشی به شمار می‌رود.
کلیدواژه ها
آموزش علوم اجتماعی، شاهنامه فردوسی، تحلیل مسائل اجتماعی، داستان رستم و سهراب، یادگیری مسئله محور.
وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر